شمارهٔ ۲۹۲

قافیه: سی۷ بیت

بمراد دل من گر بودم دسترسینزنم تا بزیم بیرخ جانان نفسی

در سر من هوس زلف تو خوش سودائیستنرود سر برود ار سر ازینسان هوسی

هر چه در مستی عشق تو کنم خرده مگیرعاشق و مست کجا مینگرد پیش و پسی

نروم از سر کوی تو ببد گفت رقیبشبروان باز نه ایستند ببانگ عسسی

آستین بر من بیدل مفشان از پی آنکهر کجا هست شکر نیست گریز از مگسی

دامن اندر مکش ای تازه گل از بلبل مستکه نیارد گل تر عار زهر خار و خسی

بی گل عارض تو ابن یمین در گلزارهست چون بلبلکی بیدلکی در قفسی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دل باختگی شاعر است. شاعر در آن احساسات عمیق و شور و شوقی نسبت به معشوق خود بیان می‌کند. او می‌گوید اگر به محبوبش دستیابی داشت، در هر حالتی به او نزدیک می‌شد و از عشق و زیبایی او هرگز خسته نمی‌شد. او به طور خاص به زلف معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند از عشق و هوس خود دست بردارد. همچنین، بیان می‌کند که در مستی عشق، نگرانی و پاسخی از خود ندارد و نمی‌تواند از کوی معشوق دور شود. در نهایت، اشاره‌ای به وضعیت بی‌پناهی و غم ناشی از دوری از معشوق دارد و نشان می‌دهد که بدون حضور محبوب، زندگی‌اش شبیه بلبل در قفس است.