شمارهٔ ۲۴۶

قافیه: اران۷ بیت

نگارا عزم آن دارم که گر بر رغم اغیارانز راه لطف و دلجوئی در آئی از در یاران

کنم دنیا و دین هر دو فدای خاک پای توچه وزن آرد کله جائی که سر بخشند عیاران

گر از خاک سر کویت برد باد صبا گردیزند در مشک چین آتش بریزد آب عطاران

پریشانی زلف خود مپرس الا ز چشمانتکه احوال شب تیره نداند کس چو بیماران

ببازار غم عشقت دلم تا گشت سودائیز من نقد روان بردی بطیره همچو طراران

ز تاب آتش عشقت شدم با خاک ره یکسانهوادار توام آخر مریز آب هواداران

مرا ایدوست در عشقت چه باک از طعنه دشمنچو شد ابن یمین غرقه کجا اندیشه باران

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و ارادت عمیق خود به محبوبش سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که حاضر است دنیا و دین را فدای او کند. او به محبت و لطف محبوبش اشاره می‌کند و می‌فرماید که از غم‌و‌اندوه عشقی که دارد رنج می‌برد. دل او به شدت تحت تأثیر عشق قرار گرفته و از این بابت به حوادث تلخ زندگی توجهی ندارد. او یادآور می‌شود که عشقش او را به شدت دچار پریشانی کرده و نمی‌تواند به راحتی از آن رهایی یابد. در نهایت به قدرت عشق و پایداری خود در برابر دشمنان اشاره می‌کند و می‌گوید برای او هیچ طعنه‌ای و هیچ انتقادی اهمیت ندارد.