شمارهٔ ۲۴۰

قافیه: رسخنگفتن۷ بیت

شکر میریزد از پسته نگارم در سخن گفتننباشد هیچ طوطی را ازین خوشتر سخن گفتن

ز یاد رسته دندان همچون در شهوارشمرا گوهر فشان گردد زبان اندر سخن گفتن

بدور اختر چشمش کزو شد چشم جان روشننباشد عقل را لایق زماه و خور سخن گفتن

ز آه سرد و اشک گرم خشک و تر بود دایملب و چشمم ولی نتوان ز خشک و تر سخن گفتن

اگر چه عشق او بربود خواب و خور ز من لیکننباشد لایق عاشق ز خواب و خور سخن گفتن

نسیم صبح را گفتم بگو رمزی ز من با اوکه با او جز تو نتواند کسی دیگر سخن گفتن

بگفت ابن یمین خشک آر و بگذر زین حدیث ترکه با آن سیمبر نتوان بجز از زر سخن گفتن

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساسات عمیق و عشق خود را به معشوقش بیان می‌کند. او از زیبایی صدای معشوق و قدرت کلامی که دارد، سخن می‌گوید و بر این باور است که هیچ‌کس به زیبایی او نمی‌تواند سخن بگوید. او همچنین اشاره می‌کند که عشقش او را از خواب و خوراک انداخته و نمی‌تواند حتی در این حالت هم از صحبت درباره معشوقش چشم بپوشد. به‌ویژه، او از نسیم صبح می‌خواهد که پیامی از او به معشوق برساند، زیرا مطمئن است که هیچ‌کسی غیر از خودش لایق صحبت با معشوق نیست. نهایتاً، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که تنها با ارزش‌هایی مانند زر و گوهر می‌توان از زیبایی‌های معشوق گفت و از دنیای عادی و خشک سخن گفتن بی‌فایده است.