شمارهٔ ۲۳۰

قافیه: راوردن۷ بیت

ایام گل ار بی مل خواهی بسر آوردنرسمی بود این محدث از خود بدر آوردن

آئین چمن زین پس دانی چه بود هر روزصد بوی بر افشاندن صد رنگ بر آوردن

در موسم گل توبه از جمله بدعتهاستمی ده که نمی یارم رسم دگر آوردن

گل گر چه دل افروزست اما بر اهل دلبی روی ویش نتوان اندر نظر آوردن

گفتم که سهی سروانا گه ببرت گیرمگفتا نتواند کس سروی ببر آوردن

ای ترک کمان ابرو از ابن یمین زیبدتیر غم عشقت را از جان سپر آوردن

در دائره عشقت باشد عمل جز عماز سیم روان خطی بر سطح زر آوردن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی‌های گل و چمن و عشق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که در ایام گل، نباید توبه کرد و به یاد داشته باشیم که گل‌ها فقط زیبایی و لذت ندارند، بلکه برای اهل دل باید با جذبه‌ای خاص از آن‌ها لذت برد. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که نمی‌توان به سادگی زیبایی یک سرو را به دست آورد و در نهایت از عشق و غم آن صحبت می‌کند؛ زیرا عشق واقعی تنها با اعمال شایسته و احساسات عمیق به دست می‌آید. این پیام شعر نشان‌دهنده‌ی اهمیت عمیق عشق و زیبایی‌های طبیعی در زندگی انسان‌هاست.