شمارهٔ ۲۱۶
گاه آنست که در آب سر افشان گردیمتا بکی بیتو چو زلف تو پریشان گردیم
گر فتد سایه خورشید رخت بر سرمااز صفای رخ خوبت همه تن جان گردیم
چون خضر در ظلمات شب هجران توئیموقت نامد که بر آن چشمه حیوان گردیم
غمزه و ابروی چون تیر و کمان آفت ماستلیک ترکش نکنم گر همه قربان گردیم
زر و گوهر ز رخ و دیده چو داریم تمامبر عقیق یمن و لعل بدخشان گردیم
آفتاب فلک فضل و کرم شیخ علیکه چو در سایه ایوانش باخوان گردیم
دانم ای ابن یمین کز کف دریا صفتشزود با کام دل و با سوی سامان گردیم
سایه عالی او تا بابد باقی بادتا ز احسانش چو خورشید زر افشان گردیم