شمارهٔ ۱۹۹
ایجان و جهان بیتو سر خویش ندارمجز وصل تو درمان دل ریش ندارم
تا غمزه و ابروی تو چون تیر و کمانستقربان تو گر نیست دلم کیش ندارم
دادم دل و دین را بهوای لب لعلتو زنوش لبت بهره بجز نیش ندارم
بیگانه شدم با خرد خویش ز عشقتو اندیشه ز بیگانه و از خویش ندارم
جز صبر که هر لحظه کم و عشق که بیش استدر عهد تو چیزی ز کم و بیش ندارم
جان بر تو فشانم مکنش رد که ازین بیشحقا که من مفلس درویش ندارم
بر رغم رقیبان تو بس کابن یمین گفتدارم سر معشوق و سر خویش ندارم