شمارهٔ ۱۲۶

قافیه: امکردند۸ بیت

شراب عشق چون در جام کردندخرد را مست و بی آرام کردند

چه با لذت میی بود آنکه گوئیز میگون لعل جانان وام کردند

چو نام دلبر از مطرب شنیدندبکلی ترک ننگ و نام کردند

ز عشقش دست بر دنیا فشاندنددو عالم را بزیر گام کردند

بماند از رشک دست سرو بر سرچو یاد سرو سیم اندام کردند

غلام آن رخ و زلفم که گوئیسحر را همنشین با شام کردند

سرشک همچو لعل و روی چون زرز حالم خلق را اعلام کردند

کشید ابن یمین بر یاد لعلشنخستین باده کاندر جام کردند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و عشق اشاره می‌کند که باعث مستی و بی‌قراری دل‌ها می‌شود. او از لذتی می‌گوید که در انتظار دیدن محبوبش به وجود می‌آید. وقتی نام دلبر از ساز به گوش می‌رسد، عاشقان عزت و نام خود را کنار می‌گذارند و تمام دنیا را زیر پای عشق می‌گذارند. شاعر به زیبایی محبوبش و تأثیر او بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و از شور و شوقی که این عشق به همراه دارد، سخن می‌گوید. او به نقش افسون‌گری محبوب و زیبایی‌های او در زندگی‌اش می‌پردازد و در پایان به می و سکر آن اشاره می‌کند که همچون همیشه در یاد محبوبش جاری است.