شمارهٔ ٧۴ - وله

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: ر۱۳ بیت

بعزم سفر شاه جمشید فربر افراخت رایت بخورشید بر

بهر سو که روی آورد رایتشقوی پشت باد او بفتح و ظفر

شنیدم ز گفتار کار آگهیکه فرمود شاهنشه بحر و بر

که ابن یمین نیز اقبال واردرین ره ببندد بخدمت کمر

همانا که رأی همایون شاهندارد ز حالم کماهی خبر

ز مستان و پیری و بیحاصلیبرین صورت ار کرد باید سفر

ببینم بچشم آنچه گوشم شنیدکه باشد سفر قطعه ئی از سقر

کمال کرم را چه نقصان رسداگر شهریار فریدون سیر

ز داد و دهش کار چاکر نخستبسیم فراوان کند همچو زر

پس آنگه اجازت دهد تا بجاندعا گوی میباشمش در حضر

ز درگاه عالم پناهش رهیندارد جز این التماس دگر

جهاندار شاها بسمع رضازمن بشنو این نکته مختصر

بده داد بیچاره گر بایدتکه دادت دهد داور دادگر

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به سفر شاه جمشید اشاره می‌کند که پرچم خود را به نشانه پیروزی برافراشته است. او به فرمان پادشاه، به سفر می‌رود و در این مسیر به دنبال کشف واقعیت‌هایی است که تنها شنیده است. شاعر از وضعیت خود و ناامیدی‌اش صحبت می‌کند و می‌گوید که اگر شاه فردوس سیر شده، نباید از نظر کرم و بخشش نقصان ببیند. او در نهایت از شاه درخواست می‌کند که اگر ممکن است، به بیچارگی‌اش رحم کند و به او کمک کند، چرا که او تنها به دعا و التماس پرداخته است. شعر با اشاره به اهمیت بخشندگی و دادگری شاه به پایان می‌رسد.