شمارهٔ ٧٧ - ایضاً ملمع

۷ بیت

خداوندا به حق ان کرامتکه ما را در ازل کردی گرامی

به نزدیک ملایک نفس ما شدبه تعلیم اسامی از تو سامی

ز ما نا دیده اسحتقاق احسانلقد اعطیتنا فوق المرام

مرا کافتاد عقد صحت ذاتز دستان فلک در بی نظامی

ز لطف خود بدینمعنی نگه کنو بدل حال سقمی بالسلام

اذا أبدئت بالاحسان تممفما الاحسان الا بالتمام

به نام نیک نیزم هم بمیرانبود عمر مخلد نیکنامی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که با توجه به کرامتی که در ابتدا به انسان‌ها عطا کرده است، لطف و رحمت خود را شامل حال ایشان کند. او به مقام والای انسان در نزد ملائک و آموخته‌های الهی اشاره می‌کند و به این نکته تأکید می‌کند که خداوند به انسان‌ها نعمت‌هایی بیش از آنچه شایسته‌شان بوده، عطا کرده است. شاعر همچنین از خدا می‌خواهد که در شرایط دشوار به او نگاه کند و به بهبود وضع او کمک کند. در نهایت، او خواستار زندگی نیکو و نام نیکو برای خود است و معقتد است که نیکو بودنِ زندگی، از احسان کامل خداوند ناشی می‌شود.