غزل شمارهٔ ۸۸
زبس که می کند آن چشم فتنه بر من نازبه جان رسید دل از عشوه های آن طناز
تطاول سر زلفس نمی توانم گفتکه کوتهست مرا عمر و قصه ایست ذراز
سرشکِ پرده در من ز عین غمّازیبدان رسید که بر رو فکند مارا راز
چو دسترس نبود آستین کشیدن دوستبر استانه ی او روی ما و خاک نیاز
دلم ز نرگش جادوی او حذر می کردخبر نداشت ز افسون غمزه ی غمّاز
خوش است یکدمه عیش ار زمانه دمساز استولی زمانه به یکدم نمی شود دمساز
ز روزگار شکایت نشاید ابن حسام«زمانه با تو نسازد تو با زمانه بساز»