غزل شمارهٔ ۷۴

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیه: اهبرارد۷ بیت

عارض تو چون خط سیاه برآرددایره ی مشک گرد ماه برآرد

یوسف دل شد اسیر چاه زنخدانهم رسن زلف تو زچاه برآرد

از نفس گرم من عذار بپوشانکاینه زنگ از غبار آه برآرد

درخم ابروت جان به سجده فرورفتسرزقیامت ز سجده گاه برآرد

از سر خاکم گیاه مهر تو رویدچون گلم از تربتم گیاه برآرد

ابن حسام از تطاول سر زلفتدست تظلّم به پادشاه برآرد

داد دل من ز دست غمزه ی شوختگر ندهی دست دادخواه برآرد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و احساسات عمیق خود را نسبت به او بیان می‌کند. او از تأثیرات عشق و زیبایی معشوق بر دل و جانش سخن می‌گوید و به تصورات و نتایج عشق اشاره می‌کند. مانند چهره معشوق که همچون خطی سیاه و زیباست و یا زلف‌های او که دل را به چاه می‌کشند. شاعر از نفس خود، پرتو عشق و زیبایی می‌سازد و به سجده کردن در برابر ابروهای معشوق می‌پردازد. او همچنین به جوانه زدن عشق در دلش از خاک اشاره می‌کند و از احساس نیاز به کمک برای تامین عشق و حمایت از سوی معشوق می‌گوید. به طور کلی، این شعر مختص به حضور و تاثیر معشوق در زندگی شاعر است.