غزل شمارهٔ ۳۰
شَرَرِ آتَشِ هِجْرانِ تو در سینه‌یِ ماستپَرتوِ عَکْسِ خیالِ تو در آیینه‌یِ ماست
هَم‌دَمی نیست که با او نَفَسی بنشینیمجُز غَمِ عِشْقِ تو کان مونِسِ دیرینه‌یِ ماست
دادِ خود، عاقِبَتِ کار ز ما بِسْتانَدروزْگارِ سِتَم‌اَنْدیش که در کینه‌یِ ماست
هرکسی «اِبْنِ حِسام» از پی گنجی، رنجیبُرْد، نَقْدِ سخنِ ماست که گَنْجینه‌یِ ماست
کُرسی ما نَسِزَد چَرْخ که هِنْگامِ سُخَنزِ بَرِ ذُرْوِه‌یِ او، پایه‌یِ زیرینه‌یِ ماست