غزل شمارهٔ ۱۶۶
کَالْبَدْر مَحیَّاک مِن الحُسْنِ تلآلآاللهُ مَعَک زادکَ حُسْناً و جَمالا
هَرکَس به جَهان در پیِ حالی و خیالی‌ستماییم و خیالِ رُخِ زیبایِ تو، حالا
مُشْتاقِ تو را حال، چو زُلْفِ تو، پَریشانعُشّاقِ تو را کار، چو بالایِ تو، بالا
آزادیِ قَدِّ تو کُنَد سَرو، خُرامانای سَروِ سَهی، بَنده‌یِ آن قامَت و بالا
لَعْلِ لَبِ دِلجویِ تو دُرْجی‌ست گُهَرپوشیا حُقِّه‌ی یاقوتِ پُر از لُؤلُؤِ لالا
خاکِ قَدَم از دیده‌ی اَغیار نِگَه دارشَرْط است که نَدْهَنْد رهِ دزد به کالا
بر خاکِ دَرَت، «اِبْنِ حِسام» از چه نِشَسْته‌ستقَدْ کانَ لَهُ مِنْک تمنَّی وَ مَآلا