غزل شمارهٔ ۱۴۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: الهفکن۵ بیت

ترا که گفت که بر برگ گل کلاله فکنبنفشه تاب ده و بر رخ چو لاله فکن

به غمزه صید دل عاشقان کن و آنگهبهانه بر نظر نرگس غزاله فکن

میار باده تلخم که عیش من تلخ استز لعل خویش می ناب در پیاله فکن

چو درد نامه عشاق خویشتن خوانیکرشمه ای کن و چشمی برین رساله فکن

مقال ابن حسام آتشی دل آشوبستز دیده آب سرشکی بر بن مقاله فکن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت عشق و تاثیر آن بر دل‌باخته‌ها اشاره دارد. شاعر به معشوق می‌گوید که بر روی گل‌ها کلاله بیفکند و با نگاهی دل‌ربا، عاشقان را به دام بیندازد. او به تلخی زندگی اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد تا به جای شراب تلخ، می‌ ناب را به او بدهد. شاعر همچنین از معشوق می‌خواهد که وقتی نامه عاشقان را می‌خواند، با یک نگاه، بر دردهای آنها بتابد و اشک را از چشمان خود بریزد. در نهایت، اشاره به مقاله‌ای از ابن حسام می‌کند که در آن دل‌آشوبی وجود دارد و از او می‌خواهد که باران اشک را بر آن بریزد.