غزل شمارهٔ ۱۴۳
سرو دلجویست یا شمشاد یا بالاست آنراست گویم هرچه من گویم از ان بالاست آن
ابرویت بر قامتت بالا نشینی می کندراستی کج می نشیند ابرویت با راستان
گفتمش : رویت به زیبایی دل از ما می بردگفت : هر چه روی زیبا می کند زیباست آن
گفت : بر خاک سر کویم چه ماوی کرده ایگفتم : آری خاک کویت جنه المأواست آن
گفتمش : با عارضت زلفت تناسب از چه یافتگفت :ماه روشن است این و شب یلداست آن
گفتمش : خواهم زدن در حلقه زلف تو چنگگفت : کوته کن سخن سر حلقه غوغاست آن
آنچه از عشق تو پنهان داشتی ابن حساماین زمان بر چهره زردش همه پیداست آن