غزل شمارهٔ ۱۳۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: رمیکنم۷ بیت

بس که یاد آن لب و دندان چون دُر می‌کنمدامن از اشک چو مروارید تر پُر می‌کنم

سال‌ها سودای ابروی تو در سر داشتمبار دیگر آن خیال کج تصور می‌کنم

از وجودم تا عدم مویی نماند در میاندر میانه چون به باریکی تفکُّر می‌کنم

باد را مگذار بر زلفت وزیدن زانکه گردر سر زلف تو پیچد من تغیُّر می‌کنم

گر دهی فخرم به مقدار سگان کوی خویشمن بدین مقدار بسیاری تفاخُر می‌کنم

تا شود پروانه شمع رخت ابن حسامروی سوی روشنایی چون سمندُر می‌کنم

جبرئیل از منتهای سدره آمین می‌کندچون دعای شاه عادل بایسنقر می‌کنم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از شاعر به یادآوری عشق و زیبایی معشوق می‌پردازد. شاعر با اشاره به لب و دندان معشوق و اشک‌هایی که از عشق او می‌ریزد، اندوه و شوق خود را بیان می‌کند. او سال‌ها به خیال ابروی معشوق فکر کرده و اکنون دوباره آن را تصور می‌کند. شاعر به طور مجازی از موجودیت خود تا عدم صحبت می‌کند و در میان این تفکر به باریکی می‌رسد. او همچنین به زلف معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که باد نباید بر زلف او بوزد، چون ممکن است تغییراتی در او ایجاد کند. شاعر به تفاخر خود در مقایسه با دیگران اشاره می‌کند و در پایان به حالت روحانی و دعای خود برای روشنایی و عشق می‌پردازد، که با حضور جبرییل و دعای شاه عادل درهم آمیخته شده است.