غزل شمارهٔ ۱۲۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اهیبکنیم۶ بیت

ما نیاریم که سوی تو نگاهی بکنیمتکیه بر لطف تو داریم که گاهی بکنیم

رویت آیینه ی روحست ز ما روی متابآه اگر در رخ آن آینه آهی بکنیم

تکیه بر گردش دور قمری نتوان کردرخصتی ده که به روی تو نگاهی بکنیم

هر کجا راه روی روی به راهی دارندما هم اندر طلبت روی به راهی بکنیم

بنده وارم به گدایی در خودبپذیرتا به جان بندگی همچو تو شاهی بکنیم

هاتف غیب چه خوش گفت مرا کابن حسامعاقبت از کرمت عفو گناهی بکنیم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق می‌پردازد. او می‌گوید که نمی‌خواهد به معشوق نگاه کند، اما به لطف و مهربانی او امید دارد. از زیبایی چهره معشوق مانند آینه‌ای برای روحش یاد می‌کند و از او می‌خواهد که روی خود را نتاباند. شاعر به گردش و زمان اشاره می‌کند و خواهان فرصتی است تا به معشوق نگاه کند. او خود را بنده‌ای می‌داند که در پی نیکی و محبت معشوق است و آرزو دارد به او خدمت کند. در پایان، به امید عفو و بخشش معشوق اشاره می‌کند و می‌خواهد از کرامت او بهره‌برداری کند.