شمارهٔ ۷۲

۷ بیت

شدآن پری به جلوه و ناگاه روببستدیوانه ام نمودوبه زنجیر موببست

بس گفتگوز نقطه موهوم داشتیمبر ما به یک کلام ره گفتگو ببست

از زلف وچشم وخال وخط آنشوخ دلفریبرا دل مرا زد وازچارسو ببست

دور از توخواستم خورم از می پیاله ایچون یخ فسرده گشت ومرا درگلو ببست

دل از خدا همی طلب افتتاح کرددی می فروش چون سر خم وسبو ببست

گفتا که یامفتح الابواب افتتحبر روی ما گشای دری را که او ببست

شد چون بلنداقبال اقبال او بلندبر روی دل هر آنکه در آرزو ببست