شمارهٔ ۴۶۲

۷ بیت

چرا با دیگران مهر و وفا با من ستم داریمرا پیوسته خوار و این و آن محترم داری

هر آن حسنی که خوبان راست داری بلکه افزونترهمی مهر است و بس در دلبری چیزی که کم داری

فریبم می دهی تا کی گهی از نقل و گه از میبده بوسی اگر با من سر لطف وکرم داری

ز درمان باشدم خوشتر هر آن دردی که هست از توز تریاق آیدم بهتر اگر در دست سم داری

ز سیر باغ وبستان بی نیازی داده یزدانتکه ازرخ هر کجا باشی گلستان ارم داری

همی زآن سوره ن والقلم می خوانم از قرآنکه درابرو و بینی معنی ن و القلم داری

بلند اقبال اگر هستی بلنداقبال از وصلشچو ابرویش ز بارغم قد از بهرچه خم داری