شمارهٔ ۴۴۶

۷ بیت

گر طالعم کند به وصالت حمایتینبود دگر ز طالع خویشم شکایتی

رشک آیدم از اینکه مگر دیده روی توگر بشنوم زحسن تو از کس حکایتی

آمد به وصف روی تو والشمس سوره ایباشد ز شرح موی و واللیل آیتی

دوزخ ز خوی تند تو آمد اشارتیجنت ز حسن روی تو باشد کنایتی

مانند آفتاب که مشهورعالم استمشهور گشته حسن تودر هر ولایتی

آنرا که نیست طاقت و صبر از فراق تودر عاشقی بدان که ندارد کفایتی

هر کس به عاشقی شده اقبال او بلنداوصاف او به دهر ندارد نهایتی