شمارهٔ ۳۹۵

۷ بیت

چشمم فتد در آینه گر برجمال توشاید که درزمانه ببینم مثال تو

بختم سیاه گشته و آشفته خاطرماین یک ز طره تو وآن یک زخال تو

گفتی که قامتت چو کمان از چه گشته خمخم گشته است ز ابروی همچون هلال تو

بیرون نمی رودز سر من هوای توخالی نمی شود دل من از خیال تو

برحال زار خسته دلان هیچ ننگریحیرانم از تکبر و جاه وجلال تو

ای خواجه گر مرا به غلامی کنی قبولگه قنبر توگردم وگاهی بلال تو

اقبال من ز بسکه بلنداست و ارجمندآخر شود نصیب دل من وصال تو