شمارهٔ ۳۵۰

۹ بیت

ما به یاد آن پری دیوانه ایمخلق پندارند ما فرزانه ایم

تا به جانان آشنا گردیم مااز همه اهل جهان بیگانه ایم

مرد و زن ما را نصیح گوولیما به کار عاشقی مردانه ایم

طایر آسا پیش زلف وخال دوستمبتلای دام بهر دانه ایم

حور وکوثر گر طلب زاهدکندما طلبکار وی ومیخانه ایم

شمع رخ هر جا فروزد دیار ماسوختن را پر زنان پروانه ایم

تا مگر چنگی به زلف او زنیماز غمش دل ریش تر از شانه ایم

میل می خوردن گر آن دلبر کندتا نهیمش لب به لب پیمانه ایم

چون بلنداقبال ای گنج مرادتا دهیمت جا به دل ویرانه ایم