شمارهٔ ۳۴۹

۷ بیت

گوئیم عاشقیم وز هجرت نمرده ایمگویا هنوز بهره ز عشقت نبرده ایم

امروز در زمانه منجم چوما مجوشب تا سحر ز بس همی اختر شمرده ایم

شرحی ز شوق وصل تونتوان بیان نموداز دردهجر بسکه غمین وفسرده ایم

عشق تو نقش بست چوما را به لوح دلاز لوح دل علایق هستی سترده ایم

دامان ما چوچهر توگردیده لال گوناز راه دیده خون دل از بس فشرده ایم

مستیم آنچنان که ندانیم پا ز سرهستیم در خیال تو صهبا نخورده ایم

شد چون بلنداقبال اقبال ما بلندتا دل به دست عشق تودلبر سپرده ایم