شمارهٔ ۳۴۶
ما کجا کی عاشق دلخسته ایمعشق را برخود به تهمت بسته ایم
از غم بی آلتی افسرده ایمحاش لله کی کجا وارسته ایم
اینکه پروازی نمی بینی زماهمچو مرغ بال وپر بشکسته ایم
اینکه جولائی نمی آریم مازیر بار محنت وغم خسته ایم
چون بلنداقبال بی دل روز وشببر سر راه طلب بنشسته ایم