شمارهٔ ۳۴۵

۹ بیت

توصاحب کرمی ما گدای کوی توایمتمام تشنه یک قطره ز آب جوی توایم

نمی شود دل ما خالی ازخیال رختهمی به روز وشب از بس درآرزوی توایم

ز دیده غائب واندر دلی چنان حاضرکه روبه هر طرف آریم رو به سوی توایم

نشسته ای به بر ما چو جان ودل شب وروزز غفلت است که دایم به جستجوی توایم

تو آفتاب درخشنده ای وما حربابه هرکجا که کنی روی ربروی توایم

مران زگفته بدگو ز آستان ما راچرا که عاشق رخساره نکوی توایم

همه شکسته دلیم وهمه پریشان حالز عشق روی تو آشفته تر ز موی توایم

گرت به بازی چوگان وگوهراس افتدبگیر چوگان از زلف خود که گوی توایم

دگر به باده چه حاجت که چون بلنداقبالمدام سر خوش وبیخود ز گفتگوی توایم