شمارهٔ ۳۲۹
گفتم که مهی گفت که ماهست غلاممگفتم که شهی گفت بزن سکه به نامم
گفتم که چه شد مرغ دل از دانه خالتگفت از پی آن دانه اسیر است به دامم
گفتم ز چه صبحم شده از شام سیه ترگفتاز رخ چون صبح وز گیسوی چوشامم
گفتم خم ابروی تو مانند هلال استگفتا بهرخ بین وبخوان ماه تمامم
گفتم قد من ازچه چنین خم شده چون دالگفت از الف قامت واز زلف چولامم
گفتم که ز جا خیز وبده جام شرابیگفتا نخورد کس به جز از زهر ز جامم
گفتم که بلنداز چه شداقبل من این سانگفتا به توقاصد چورسانید پیامم
من اگر خارم اگر گل جا بوددرگلستانممن اگر نیکم اگر بد بنده این آستانم
خودنمی دانم چه هستم هوشیارم یاکه مستمگر چنین دانی چنینم ور چنان خوانی چنانم
بشنوم تا خود صدایت را ز سر تا پای گوشمتا همی گویم ثنایت را ز سر تا پا زبانم
بهتر از داروست جانا از تو آید گر که دردمخوشتر از سوداست یارا از توباشد گر زیانم
سوزم از عشق تواما هیچ پیدا نیست دودیکاتشین رخسارت آتش زد به مغز استخوانم
پیش از اینت بیش از این می بود با من مهربانیتوا گر با من نه آنی با تومن بالله همانم
آسمان پیش بلند اقبال من پستی نمایدبشمری در آستان خود اگر از چاکرانم