شمارهٔ ۳۲۵
ای دل آزار مباش از پی آزار دلمکه نباشد به کسی جز تو سروکار دلم
باشد از ابروو مژگان به کفش تیر وکمانچشمِ تو هست مگر بر سرِ پیکارِ دلم
ترک خونخوار توگردیده عدوی دل منکه خدا باد ازین فتنه نگهدار دلم
دل من بختی مست است وندارد پرواهر چه خواهی بکن ای دوست ز غم بار دلم
چشم بیمار توکرده است دلم را بیمارجز غم عشق توکس نیست پرستار دلم
دل من خون شد و از دیده من بیرون شدآفرین بر دل من باد وبه کردار دلم
ز غم از دل نکشم آه که ترسم سوزدنه فلک از تف یک آه شرر بار دلم
دست حاشا که ز عشق تودل آزار کشمهر چه ناصح به نصیحت کندآزار دلم
هر که شدخوار دل او رانبود بهره زعیشمن دل داده از آن رو است چنین خوار دلم
ای که پرسی ز دلم مر نه سپردم به تودلدل بر توست نیی ازچه خبر دار دلم
به گرفتاری دل چاره گری کن ورنههمه دانندطبیبا که گرفتار دلم
تاچوجان در دل من جای گرفتی ای دوستشده اند اهل جهان دشمن خونخوار دلم
با رگ وریشه برون آرمش از پیکر خویشتا نگردد کسی آگاه ز اسرار دلم
دیده دل شده روشن چوبلنداقبالمشده تا عارض توشمع شب تار دلم