شمارهٔ ۳۱۳

۹ بیت

ز بسکه روز وشب اندر خیال دلدارمبه هر کجا که نشینم چو نقش دیوارم

برو طبیب مکن در علاج من کوششکه من ز نرگس بیمار دوست بیمارم

ز عشق روی تومنعم کندهمی زاهدنه آگه است همانا که من گرفتارم

خرابی دل خود را طلب کنم ز خداشنیده ام چوتورا کرده اند معمارم

مپرس حال دل ازمن که گفتنی نبودببین درآینه آگه شو از دل زارم

به کشتنم همه عالم شونداگر همدستگمان مکن که ز عشق تو دست بردارم

برای بندگیت گو چو یوسف اندازندگهی به چاه و فروشند گه به بازارم

وگر مرا چو خلیل افکنند در آتشبه یاد روی تو آن آتش است گلزارم

جز آنکه از مدد عشق شد بلند اقبالکسی نگشت و نگردد خبر ز اسرارم