شمارهٔ ۳۱۲

۹ بیت

چنان اندر کمند طره جانان گرفتارمکه امید رهائی ره ندارد در دل زارم

ز عشق مورخط یار ومار زلف دلدارمتو پنداری به گوشم رفته مور و در بغل مارم

اگر زاهد کند از عشق روی دوست انکارمچه غم کو را نه انسان از دواب الارض پندارم

کند یارم گر آزارم که دست از عشق بردارمسرم را گر برد از تن نخواهد بود آزارم

چه باک اندر ره عشقش اگر سر رفت ودستارمندارم دست تا دامان وصلش را به دست آرم

چو زلف یار تا در گردن او دست در نارمز غم درخون دل آغشته همچون دانه درنارم

ز عشق روی وموی یار صبح وشام درنارمز غم می سوزم ومی سازم ودم هیچ درنارم

چه غم عشق ار نهد بر دل غمی هر دم دگر بارمدل من بختی مست است وپروا نیست از بارم

نباشد چون بلند اقبال سال ومه جز این کارمکه تخم عشق جانان را به مهر آباد دل کارم