شمارهٔ ۳۱

۸ بیت

می دهی درد سرم چند ای طبیبدرد ما را ، چاره باید ازحبیب

دستم از دامان وصلش کوته استای خدا یا وصل یا مرگ رقیب

روز و شب نالم ز عشق روی اوچون به گلشن در بهاران عندلیب

نی عجب چشمش گر از من برد دلچشمِ مستِ او ، بوَد عابد فریب

حیف کو دور از لب ودندان ماستگو که به باشد زنخدانش ز سیب

یک نگه کرد و ز من ، شش چیز برددین و دل ، تاب و توان ، صبر و شکیب

می سزد از پی فراقش را وصالچون فرازی دارد از پی هر نشیب

همچو من نبود بلنداقبال کسگر وصال او مرا گردد نصیب