شمارهٔ ۲۲۵

۷ بیت

پرده را از روی خود انداخت یاروزنگاهی کار ما را ساخت یار

بود شب تاریک ومن گم کرده راهدستگیرم شد مرا بشناخت یار

دل چو سیم و خودچو زر بیغش شدمبسکه درکوره غمم بگداخت یار

نیست دل را غیر تسلیم و رضابر سر دل هر چه آرد تاخت یار

خواست دلگرمم به سر بازی کندورنه کی این نرد را می باخت یار

ساقیا بردار و در پیمانه کناین بهی کاندر قدح انداخت یار

با همه پستی بلند اقبال شدچون به حال زار دل پرداخت یار