شمارهٔ ۱۹۸

۷ بیت

مردمان بینند کز چشمم همی خون می رودکس نداند از کجا می آید وچون می رود

پر شود دامانم از یاقوت و مرجان و عقیقچون حدیثی بر لبم ز آن لعل میگون می رود

روی مه زآن پر کلف شد وآسمان زآن نیلگوندود آهم روز وشب از بس به گردون می رود

عاقبت جانم ز تن ناچار خواهد شد برونوز دلم مهر تونتوان گفت بیرون رود

هرچه را بینی به عالم هست قانونی ولیجور تو با ما است کو بیرون ز قانون میرود

سوختم از آتش غم وین عجب کز آب چشماز کنار هر کنارم رود جیحون می رود

چون بلنداقبال حیران گشته عقل از کار خویشرگ چولیلی می گشاید خون ز مجنون می رود