شمارهٔ ۱۹۷

۷ بیت

گهی که طره طرار او به تاب رودز دست من دل واز دل قرار و تاب رود

بگفت کز ره مهر آیمت شبی درخواببگفتمش که کجا چشم من به خواب رود

بگفتمی به منجم کی است وقت خسوفبگفت آن بت مه رو چودرنقاب رود

شبیه زلف ورخ یار آیدم به نظربه برج عقرب ومیزان چوآفتاب رود

مگر که گردش چشم توام دهد مستیوگرنه پیش لبت نشئه از شراب رود

عجب مدار شود شهر اگر خراب از سیلهمی ز چشمه چشمم ز بسکه آب رود

رواست نالد اگر روز وشب بلند اقبالز بس که از تو به او جور بی حساب رود