شمارهٔ ۱۹۶

۷ بیت

چهر تو آتش است وزلفت دودچشمم از دود توست اشک آلود

سر رزم که باشدت کز زلفبه بر وسر توراست جوشن وخود

ز آمد و رفتن تودلگیرمکامدی دیر و رفتی از بر زود

جستم از عقل چاره ای به غمشعشق ناگه به گوش من فرمود

عقل در کار خویش حیران استکس بدین درد چاره ای ننمود

بارک الله ز عشق کز همتدر دولت به روی من بگشود

داد منصب مرا بلند اقبالکرد از لطف خود مرا خشنود