شمارهٔ ۱۸

۷ بیت

در جوانی نه همی کرده غمت پیر مراکرده عشق رخ تو صورت تصویر مرا

ز ابرو ومژه گرفته است چرا تیر وکمانگر نخواهد که کندترک تو نخجیر مرا

وصل دلبر دل من خواهد وبیند همه هجرپیش تقدیر خداوند چه تدبیر مرا

غم ندارم ز بدونیک وکم و بیش که نیستغیر تسلیم ورضا چاره ز تقدیر مرا

دامن آلوده نیم من ز ریا و ز رباگو به زاهد نکند این هم تکفیر مرا

گفتم ای دل ز چه دیوانه شدی گفت از آنکه دهی جای در آن زلف چو زنجیر مرا

با همه زیرکی وهوش و بلنداقبالیآخر آن ترک درآورد به تسخیر مرا