شمارهٔ ۱۰۶

۷ بیت

زده است زلف تو چنبر به رخ چو مار به گنجبه گنج راه نبرده است هیچ کس بی رنج

به رنج و درد مرا صرف گشت عمر عزیزنشد نصیب که آید به چنگ من این گنج

مرا قرار و دل و دین و عقل و هوشی بودبه یک نگه به دو چشمت از کفم هر پنج

منم ز گردش چشم تو مست و مردم راگمان که مستیم از باده است و بذر البنج

دلم از آن شده پر خون تر از انار که نیستبه دستم از ذقن و غبغب تو سیب و ترنج

شود شکفته تر از گل دل چو غنچهٔ منز غنچهٔ لبت اندر دلم فتد گر خنج

وفا ز جور تو دارد فزون بلنداقبالز زلف خویش ترازو به کف بگیر و بسنج