شمارهٔ ۱۴
روح را خار در جگر فگنیدعقل را خاک در بصر فگنید
ساز راحت چو ذره ذره شکستزخمه بر روی قرص خور فگنید
خواجه رفت از جهان چه تن زده اید؟به جهان شور و فتنه در فگنید
هین که ایام شام خورد بر اوسنگ در شیشه سحر فگنید
سپر آفتاب پاره کنیدتا کی از آسمان سپر فگنید
گر نه اید از زمانه آب دهنهمچو خاکش به پای در فگنید
صبر بی خرده گر زند نفسیاز دلش چون نفسی بدر فگنید
ور دهد دم که غم نبود بزرگخرده بر صبر مختصر فگنید
نظر پاک خواجه کو که شما؟بر عروس جهان نظر فگنید
آفتاب ار دلی دهد پس ازینبه جفا خونش در جگر فگنید
سایه با ماه تر بود ز شماگر به خورشید سایه بر فگنید
چرخ را خرقه بر کشید ز تنمشتری را ردا ز سر فگنید
گر ز تیغ قضا جگرتان خستتیر تسلیم در قدر فگنید
ور ازین بام نیلگون به غمیدکار خود با دری دگر فگنید
از پی عرس او ز خون جگرهر زمان خوان ماحضر فگنید
چون مجیر آنکه خاک بر سر نیستهمچو خاکش برون در فگنید
زین سخنها که راند بر لب خشکدر جهان نکته های تر فگنید
آن شد ای پای رفتنگان! که شمادست با کام در کمر فگنید
سنگ بر دل نهید و صبر کنیدتا کی از دیده ها گهر فگنید؟
سر بر آرید کان ذخیره قدسپای وا کرد در حظیره قدس