شمارهٔ ۳۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اربستاند۷ بیت

خوش است حسن تو تا دل ز یار بستاندچو دل ستد ز دل و جان قرار بستاند

تویی و عشوه آن روی چون بهار که اوخراج نیکوی از نوبهار بستاند

غمت به هر دو جهان چون دهم که سود نبردکسی که گل بدهد نوک خار بستاند

مگر ز من گله کردی که نستدم ز تو جاناگر تو نستده‌ای انتظار بستاند

بهای حسن تو بنهاده ایم گوهر عمربده که گر ندهی روزگار بستاند

غمت خوش است ولیک از زمانه می ترسمکه او چو غم بدهد غمگسار بستاند

مجیر خسته تیر فراق باد آن روزکه جان نداده دل از دست یار بستاند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و زیبایی است. شاعر به حسن و زیبایی محبوبش می‌پردازد و بیان می‌کند که این زیبایی مثل بهار دل را جلب می‌کند و آرامش را از جان می‌گیرد. او غم ناشی از عشق را سخت می‌داند و به این می‌اندیشد که اگر محبوبش اندکی از این عشق را از او بگیرد، فراموشی از درد انتظار را بر نمی‌تابد. شاعر قیمت عشق را برابر با عمر خود می‌داند و می‌خواهد که محبوبش محبت خود را نثار او کند، زیرا نگرانی او از غم زمانه است که می‌تواند غم‌های بیشتری به او تحمیل کند. در آخر، شاعر به حسرت روزی می‌اندیشد که بدون جان و دل از معشوق جدا شود.