شمارهٔ ۲
لَنا قَلَقٌ و هُم کانوا جوارافکیفَ اذا تَباعَدنا الدِّیارا
قضای ایزد و تقدیر یزدانز ما بیگانه کرد آن آشنا را
فَطارَ الصَّبرُ مِنّا حینَ وَلّیو سارَ القلبُ مَعهُ حَیثُ سارا
شود جیحون کنارم زآب دیدهچو یاد آرد دل آن ترک خطا را
قالی (؟) ساعة الا و حیثُصبا باتَ اِلهیا و اِدکارا
زبانی گرددم هر موی و گویمچو باشد گرد کویش طوف ما را
و ما حُبُّ الدّیارِ شَغَفنَ قلبیولِکن حُبُّ مَن سَکَنَ الدّیارا
چو عاشق کاو لب معشوق بوسداُقَبِّلُ ذاالجِدارِ و لاَالجِدارا
ز چشمم تا که رویش گشت پنهانشد آن راز نهانم آشکارا
فیا لِلهِ قَد فاضِت دُمُوعیفمایَبقی بِحار و اصطِبارا
نه صبرم ماند و نی طاقت نه آرامبکن رحمی مکن دوری خدارا
یَمیلُ إلی مَنازِلکُم فُوادیعُدُولاً عَن سِواکُم و آزوِرارا
چو مقصود دل از عالم شماییدبریدیم از همه عالم شمارا
نُصیِّرُ فی تَصَرُّفِکم اُموریفَنُعطِی الحکمَ فیها والخِیارا
اگر خواهی تو با ناصر وفا کنوگر خواهی مضاعف کن جفا را