شمارهٔ ۶۲ - تغزل

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اد۱۴ بیت

دلم از عشق آن بت نوشادچند باید شکسته و ناشاد

چند باید ستم براین دل و جورکه دل است این‌، نه آهن و پولاد

آمد آن تیره روز و نامش عشقخرمن صبر من به داد به باد

وای ازین عشق و داد ازو که مراکس ازین عشق می‌نگیرد داد

عشق دردی است کاندرین گیتیداروی او حکیم نفرستاد

هر بنائی ز بیخ و بن برکندمی ندانم که این بنا که نهاد

چشمم از درد عشق در زاریدلم از شور عشق در فریاد

گشته این یک چو آذر برزینگشته آن یک چو دجلهٔ بغداد

هرکه را عشق زد به دامن دستبایدش دین و دل ز دست بداد

راست چون من که هم ز روز نخستدین و دل دادم آنچه بادا باد

گر غمی گشت دل چه غم که شوداز مدیح ولی یزدان شاد

شیر یزدان علی که پیغمبردرکف او لوای ایمان داد

آن کش اندر غدیر خم یزدانداد دیهیم دین و خاتم داد

آن که از کندن در خیبرکرد دین نبی قوی بنیاد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنج ناشی از عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که دلش از گناهانی که عشق به او تحمیل کرده، شکسته و ناراحت است. او می‌گوید که این عشق او را به حالتی بسیار سخت و جانکاه رسانده و کسی هم نیست که به او کمک کند. عشق را به عنوان درد و بیماری توصیف می‌کند که هیچ درمانی ندارد و توضیح می‌دهد که در اثر این عشق، دین و دل خود را از دست داده است. او در نهایت به الگوهایی از باور و ایمان اشاره می‌کند، از جمله شخصیت‌های بزرگ مذهبی که در تاریخ دین اسلام مهم بوده‌اند. این شعر نشان‌دهنده تناقضات عشق و رنج‌های آن است و به نوعی ناله‌ای از دل شکسته شاعر به شمار می‌رود.