شمارهٔ ۴۵ - ماده تاریخ (۱۱۸۸ ه.ق)
به فرمان دارای ایران که بودشبه کف تیغ رستم، به سر تاج خسرو
کَرَمرَسم، سلطانِ جمشید پایه؛کریم اسم، خاقانِ خورشید پرتو
شهِ زند، کز نام او زنده ماند؛جهان کو به داد و دهش کرد مملو
کنون بندد اندر میان رشتهٔ درکسی کو نبودش به کف خوشهٔ جو
یکی مسجد آراست از لطف ایزدبه شیراز کافگند بر نُه فلک ضو
چه مسجد، که سودی، گر امروز بودی؛به خاکش لبِ جم، رخِ کی، سرِ زو
مگو هست زین گونه مسجد به گیتیوگر دیگری گویدت هست، مشنو
پی ضبط تاریخ آن سال فرخفتادند دانشوران در تک و دو
رقم کرد کلکِ گهر سلکِ آذر:«به شیراز وا شد درِ کعبهٔ نو»