شمارهٔ ۱۵ - و له قطعه

قافیه: ازارند۱۵ بیت

ای که در بارگاه زیبایینازنینان تو را نیاز آرند

مشت خاکی است در خرابه ی منهمچو مشکی که از طراز آرند

گفتم: آهن قبا غلامانتکز نفس سنگ در گداز آرند

با سترگ استران اصطبلتکز جرس ساز دلنواز آرند

توبره ها و جوالهای بزرگریسمانهای بس دراز آرند

تا شب از پا چو مهر ننشینندبامدادان چو ترکتاز آرند

بسوی آن خرابه بخرامندگنجها از زمین فراز آرند

یعنی آن خاک ازین خرابه برونبهزاران هزار ناز آرند

تا بآن ساحت از پی راحتآب از زمزم حجاز آرند

از پی میوه و شکوفه، نهال؛از درختان سرفراز آرند

سرو و گل را نهال بنشانندنرگس و لاله را پیاز آرند

قمریان، ناله سنج چون محمودسروها، جلوه چون ایاز آرند

برده نیمی و، مانده نیمی چند؛چاکرانت بهانه ساز آرند

دلم آزرده شد ز ناز، ای کاشبیش از ینم ز ناز ناز آرند

یا بفرمای، آنچه مانده برندیا بگو، آنچه برده باز آرند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و لطافت عشق و امید اشاره دارد. شاعر در ابتدا از زیبایی‌ها و محبت‌هایی سخن می‌گوید که در بارگاه معشوق جاری است. او خود را به عنوان خاکی در خرابه‌ای معرفی می‌کند که در پی نور و جاذبه عشق است. سپس از غلامان و خدمتگزاران معشوق یاد می‌کند و بیان می‌کند که چگونه این افراد برای جلب محبت و خدمت به معشوق می‌آیند. شاعر تصویرهایی از شکوفه‌ها، درختان و زیبایی‌های طبیعی ارائه می‌دهد که نشان‌دهنده امید به بهبود و شکوفایی است. او در پایان از دل آزرده‌اش به خاطر ناز و زیبایی معشوق می‌گوید و آرزو می‌کند که یا چیزهای باقی‌مانده را برایش بیاورند یا مقداری از زیبایی‌های معشوق را به او بازگردانند. این شعر ترکیبی از عشق، زیبایی و آرزو است.