شمارهٔ ۵۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: وششباد۷ بیت

گفتمش حرفی و امید که در گوشش بادو آنچه از من نشنیده است فراموشش باد

آنکه زد طعنه ی بیهوشیم از دیدن اوچشم او، راهزن قافله ی هوشش باد

آن قصب پوش جوان، کز ستمش دم نزنمشرمی از طاقت پیران خشن پوشش باد

گفت، دیروز: شب آیم ببرت؛ آمد صبحشرمی امروز ز دیر آمدن دوشش باد

سرکند غیر چو بدگویی من، یا رب یارنشنود، ور شنود زود فراموشش باد

صبح کز طلعت خورشید بخود مینازدشرمی از پرتو آن طرف بناگوشش باد

روز محشر، چو جفای تو ز آذر پرسندبدعا کوش که یا رب لب خاموشش باد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به موضوعاتی چون ناامیدی، عشق و ظلم می‌پردازد. او ضمن بیان احساساتش به معشوق، از عواقب نشنیدن و فراموش کردن برخی از حرف‌ها سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که درد و رنج ناشی از دیدار یا جدایی فراموش شود. شاعر به طعنه‌هایی که به او زده شده اشاره می‌کند و از سختی‌ها و شکیبایی پیران صحبت می‌کند. او همچنین به آمدن دیر هنگام یار اشاره کرده و این تاخیر را مایه شرم می‌داند. در نهایت، هنگام قیامت، از خداوند می‌خواهد که اگر کسی از بدی‌های یار بپرسد، یار را به سکوت و فراموشی دچار کند.