شمارهٔ ۲۷
مرغ اسیرم، چمنم آرزوستبنده غریبم وطنم آرزوست
خنده ی گل چیست؟ از آن غنچه لبخنده ی کنج دهنم آرزوست!
تشنه ی سرچشمه ی کوثر نیمرشحه ی چاه ذقنم آرزوست
دور ز کویت، چو روم سوی خلد؛نالم و گویم؛ وطنم آرزوست!
چون کشی از خلق نهانم ز کینگفتنت آن دم که: منم آرزوست!
جان بدهم، گر تو بگویی بدهاز لبت این یک سخنم آرزوست
دیده چو یعقوب شد آذر سفیدیوسف گل پیرهنم آرزوست