شمارهٔ ۱۵۵

قافیه: ون۵ بیت

فزود هر نفسم عشق، کز خط شبگون؛فزود روزبروز آن جمال روز افزون

چو نیست تاب فراقم، مرو که گر برویز اشک من همه چا پای مینهی در خون

بحیرتم ز دل تنگ خود، که هر که نشستدر آن خرابه، از آنجا نمیرود بیرون!

کسی که نیست ز یارش جدا چه میداندکه از جدایی لیلی چه میکشد مجنون؟!

فغان که نیست مرا بیشتر ز یکدل و توبیک نگاه بری از هزار دل افزون

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عشق و درد فراق اشاره دارد. شاعر از شدت احساساتش می‌گوید که با هر نفسی که می‌کشد، عشق او به محبوبش بیشتر می‌شود. او از تحمل فراق ناتوان است و نگران است که اگر محبوبش برود، اشک‌هایش همه جا را به خون مبدل خواهد کرد. همچنین به وضعیت دل تنگش اشاره می‌کند که هر کس در گوشه دنجی از آن خرابۀ دل نشسته، نمی‌تواند بیرون برود. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که کسی که هیچ‌گاه از یار خود جدا نشده، نمی‌تواند عمق رنج مجنونِ جدایی‌طلبی را درک کند. در پایان، او فریاد می‌زند که نداشته‌ای جز یک دل به محبوبش، و با یک نگاه محبوب می‌تواند هزار دل را به آتش بکشد.