شمارهٔ ۱۳۹
خوش آنکه شبی با تو سخن گویم و گریم!تو بشنوی و خندی و من گویم و گریم!
گر در چمنم، سوی قفس بینم و نالم؛ور در قفسم، حرف چمن گویم و گریم!
رضوان چو دهد نار جنان، سیب بهشتم؛نستانم و پستان و زقن گویم و گریم!
گر روز و شبی، قامت و زلف تو نبینم؛سرو چمن و مشک ختن گویم و گریم!
هر کس بغریبان، نظر مهر کند؛ منبیمهری یاران وطن گویم و گریم
بلبل دهن غنچه اگر بیند و نالدمن خنده ی آن غنچه دهن گویم و گریم!