شمارهٔ ۲
الا ای طایر قدسی الا ای طوطی شیداکه داری در نوا پنهان هزاران نکتهٔ زیبا
الا ای هدهد شهر صبا کز منطقت ریزدبشارتهای جان پرور، اشارتهای روح افزا
مبادا خالی از شکر، تو را منقار در مینومبادا آشیان خالی تو را در شاخهٔ طوبی
ز انوار الهی بخش برجانهای مشتاقانزاسرار حقیقت ریز در دلها می از مینا
برای دوستان گویی زباغ روضهٔ رضوانهزاران داستان داری ز قصر جنت المأوی
هر آنکس ابروانت دید، واصل با حقیقت شدکه ابروی تو قوسین است و زلفت لیله اسری
خدا را ای حریفان داده ام من دل به معشوقیکه دارد فتنه جویی ها همی در نرگس شهلا
هدایت میکند شیخم بسوی کعبه وغافلکه باشد کعبه مجنون، سواد خیمة لیلی
اگر شهد شکر دارد، غزل چون آیتی گویدبود شکر فروشان را مرید لعل شکر خا