بخش ۴۳ - در بیان آن که از دو کس احتراز میباید کرد
از دو کس پرهیز کن ای هوشیارتا نبینی نکبتی در روزگار
اول از دشمن که او استیزه روستوانگهی از صحبت نادانِ دوست
خویش را از نزد دشمن دور داریار نادان را ز خود مهجور دار
ای پسر کم گوی با مردم درشتور بگویی از تو گردانند پشت
بهترین خُلق میدانی کهراست؟آنکه داد انصاف و انصافش نخواست
چون حدیث خوب گویی با فقیربه بود زآنَش که پوشانی حریر
خشم خوردن پیشهٔ هر سرور استتلخ باشد؛ از شکر شیرینتر است
هر که با مردم نسازد درجهانزندگانی تلخ دارد بی گمان
آنکه شوخ است و ندارد شرم نیزدان که ناپاکزاده است ای عزیز
از ملامت تا بمانی در امانباش دایم همنشین صالحان