بخش ۱۸ - غزل

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: رد۱۰ بیت

سالها بودم ز عشق گل بدردبا دو چشم پر زخون و روی زرد

خوش وصالی بُد رخ این باغبانتا چه آمد بر سرش از گرم و سرد

برد محبوب مرا از گلستانبا دو چشم پر ز خون و روی زرد

بعد از این خاک سر کویش بیاربار او بر چشم ما کن همچو گرد

چون نکردم شکر ایام وصالپیش آمد باز این دوران بدرد

ای دل غمدیده با دوران بسازیا برو طومار دعوی در نورد

ناله کردن تا چه بگشاید مرااین زمان از باغبان باید مرا

رفت بلبل از پی گل تا بشهرتا چه می‌آید بروی گل ز دهر

دید سوراخی درو گل ریختهآتشی در زیر آن انگیخته

آبروی گل از آنجا می‌چکیداین غزل می‌گفت بلبل می‌شنید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و درد جدایی است. شاعر سال‌ها به عشق گلی بیمار بوده و با چشمانی پر از خون و چهره‌ای زرد به غم خود ادامه می‌دهد. او به وصال محبوب اشاره می‌کند که باعث امیدواری او شده، اما بعد از مدتی دوباره به درد و جدایی دچار می‌شود. شاعر از دل غمدیده‌اش می‌خواهد که با دوران بد کنار بیاید و به نوعی تسلیم می‌شود. بلبل نیز که عاشق گل است، از باغ به شهر رفته و در پی گل‌سردی آتش را می‌بیند که از سوراخی در زیر گل می‌چکد. این تصویر نشان‌دهنده‌ی زیبایی و آتش عشق، حتی در شرایط سخت و غم‌انگیز است.