(۲۳) حکایت مجنون

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)۱۳ بیت

یکی پرسید از مجنون که چونیکه بس بیچارهٔ و بس زبونی

چنین گفت او که هستم من خری پیربدن سوراخ از بار گلوگیر

تنم گرچه نزار و ناتوانستهمه روزی همه بارش گرانست

وگر آسایشی را بعدِ صد غمز پشتش جامه برگیرند یک دم

هزاران خرمگس آید گزندههمه در ریشِ او نیش اوفکنده

که گویم کاش این بیچاره هرگزندیدی از چنین آسایشی عز

اگر باشی تو کار افتادهٔ راهچنین کارت بسی افتد باِکراه

چو کار افتادگی نبود بغایتترا بس خنده آید زین حکایت

چو مشغولی بناز و کامرانیتو کار افتادگی را می‌ندانی

کسی باید مرا افتاده در کاربروزی ماتم خود کرده صد بار

بحق زنده شده وز خویش مردهنه از پس ماندگان کز پیش مرده

تو تا عاشق نگردی نیک جانبازنیابی سرِّ کار افتادگان باز

کسی کو در میان ناز ماندستز جان بازانِ عاشق باز ماندست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، مجنون به پرسشی درباره حالش پاسخ می‌دهد و خود را همچون یک خر پیر توصیف می‌کند که تحت بار سنگین مشکلات و غم‌ها قرار دارد. او بیان می‌کند که اگرچه به نظر ناتوان و بیمار می‌آید، اما همچنان با مشکلات بسیاری دست و پنجه نرم می‌کند. مجنون از حسرت و درد ناشی از این آسایش ظاهری می‌گوید و اشاره می‌کند که کسانی که در زندگی راحت هستند، نمی‌توانند مشکلات واقعی او را درک کنند. او تأکید می‌کند که تنها کسی که با عشق و درد آشناست، می‌تواند واقعیت سختی‌های زندگی را بفهمد و ارزیابی کند. در نهایت، او می‌گوید که تنها داشتن عاشقانه‌های واقعی است که ما را از رنج‌های زندگی آگاه می‌سازد.